ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Αγαπητοί φίλοι,
από δω και πέρα τα κείμενά μας θα δημοσιεύονται μόνο στη σελίδα της ομάδας μας στο φέισμπουκ, με την επωνυμία ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΚΡΗΤΗΣ. Παρακολουθείτε την και γίνετε μέλη εφόσον συμφωνείτε με τις αξίες και τις αρχές της!

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΒΑΜΠΙΡ

Του Μιχάλη Πετμεζά από τη Ρήξη φ. 123

κατάλογος

Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε ο ΣΕΒ, στο εβδομαδιαίο οικονομικό δελτίο της 6ης Μαΐου 2016, οι πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων οδήγησαν σε ραγδαία αύξηση των απασχολούμενων στο δημόσιο (19,1% για την περίοδο 2000-2008), γεγονός που, μαζί με μια πολιτική σημαντικών αυξήσεων (2,2% τον χρόνο στους μισθούς του δημοσίου έναντι 1% στους αντίστοιχους του ιδιωτικού τομέα), προκάλεσε μια γενική αύξηση των δαπανών για το προσωπικό του (από 10,6% του ΑΕΠ το 2003 σε 13,1%, το 2009). Πρόκειται για τον έναν από τους δύο κυριότερους λόγους του δημοσιονομικού εκτροχιασμού του 2009· ο έτερος είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες…
Π ώς γίνεται, όμως, η εκσυγχρονιστική κυβέρνηση του Σημίτη και η κυβέρνηση κοινωνικού φιλελευθερισμού του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που ρητορικά πολιτεύονταν στο όνομα της «προσαρμογής της χώρας μας στις επιταγές της ΟΝΕ», να ακολούθησαν εν τέλει αυτήν τη στρατηγική υπερδιόγκωσης του δημοσίου τομέα; Το παράδοξο υφίσταται μόνο εκ πρώτης όψεως: H προσαρμογή στην ΟΝΕ υπήρξε μεν βίαιη, ωστόσο αυτό αφορούσε σε συγκεκριμένους κλάδους της ελληνικής οικονομίας, και εκφράστηκε ως συρρίκνωση της αγροτικής παραγωγής και της μεταποίησης. Μπροστά σε αυτήν τη δραστική υποχώρηση της παραγωγικής οικονομίας, οι ελληνικές κυβερνήσεις προσανατολίστηκαν στο να ενισχύσουν περαιτέρω την υπερδιόγκωση του δημοσίου, προκειμένου να συντηρήσουν το επίπεδο ευημερίας του ελληνικού λαού. Έκτοτε, ολοένα και περισσότερο, η εγχώρια οικονομική δυναμική θα συντηρείται από ένα δίκτυο παρασιτικών συνεργειών του δημοσίου τομέα, κλάδων του ιδιωτικού που σιτίζονται από τη διαπλοκή και παρέχουν προϊόντα και υπηρεσίες στο ελληνικό κράτος και τις… επιχειρήσεις λιανικής πώλησης που ζούσαν από την εγχώρια κατανάλωση. Έτσι, η διόγκωση του ελληνικού κράτους, στην τελευταία περίοδο, δεν συντελέστηκε, παρά την «προσαρμογή», αλλά εξαιτίας της!
Τα ίχνη αυτής της πολιτικής επιμένουν έπειτα από πέντε χρόνια μνημονίων. Μπορεί τα αλλεπάλληλα μέτρα και οι αθρόες συνταξιοδοτήσεις να μείωσαν το προσωπικό του δημοσίου κατά 24% και τον μέσο μηναίο καθαρό μισθό του κατά 14,6%, ωστόσο η απόκλιση παραμένει: Το 2015, οι μέσες καθαρές αποδοχές στον δημόσιο τομέα ήταν 1.053 €, ενώ στον ιδιωτικό τομέα, 771€. Και η απόκλιση γίνεται ακόμα μεγαλύτερη αν εξετάσουμε τις μεικτές αποδοχές –δηλαδή προσθέσουμε στις καθαρές τις εργοδοτικές εισφορές: Τότε, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ε.Ε. η διαφορά ανέρχεται στο 46%.
Η διαφορά τους δε, όχι μόνον δεν μειώθηκε, αλλά αυξήθηκε σε απόλυτες τιμές, έστω και ελάχιστα! Το 2009 ανερχόταν στα 276€, ενώ σήμερα στα 282€, πράγμα που υπήρξε αποτέλεσμα μιας άνισης μετακύλισης του κόστους προσαρμογής στον ιδιωτικό τομέα (και συγκεκριμένα στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που βάλλονται πανταχόθεν!)· στο σύνολο της οικονομίας, η απασχόληση και ο μέσος μισθός θα μειωθεί πολύ περισσότερο απ’ ό,τι στον δημόσιο τομέα – κατά 20,9% και 17,9%, αντίστοιχα.
Έπειτα απ’ όλα αυτά, δεν είναι διόλου παράδοξο το γεγονός ότι, σε σχέση με τον δημόσιο τομέα, η Ελλάδα εμφανίζεται να τινάζει στον αέρα τους ευρωπαϊκούς μέσους όρους: Ενώ η απόκλιση μεταξύ μεικτών αποδοχών δημοσίου και ιδιωτικού ισχύει για όλη την Ε.Ε., στην Ελλάδα είναι σχεδόν διπλάσια (46% έναντι 26%), ενώ η χώρα μας απασχολεί τους διπλάσιους εργαζόμενους στον στενό δημόσιο τομέα απ’ ό,τι οι υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης (16% των μισθωτών έναντι 8%). Εννοείται με… υποδεκαπλάσια πραγματικά αποτελέσματα ως προς την κοινωνική ωφέλεια και την ποιότητα των δημόσιων αγαθών.
Στην παρασιτική Ελλάδα του 2016, η κατάσταση αυτή συνιστά από μόνη της έναν τεράστιο «κοινωνικό αυτοματισμό». Τον οποίον παροξύνει η κυβέρνηση, εμφανιζόμενη ως η πλέον… φονταμενταλιστική ως προς τις κρατικιστικές πολιτικές της ύστερης μεταπολίτευσης. Οι συνέπειες αυτής της πολιτικής είναι τεράστιες, όπως διαφάνηκε χαρακτηριστικά και από το περιεχόμενο των νέων μέτρων που ψηφίστηκαν τις προάλλες στη βουλή.
Πλέον ο κρατισμός λειτουργεί ως βαμπίρ απέναντι ακόμα και σε αυτή την αναιμική δυναμική οικονομικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης: α) το φορομπηχτικό κρεσέντο, αναγκαστικά πλήττει περισσότερο τις μικρές και μεσαίες παραγωγικές επιχειρήσεις που έχουν απομείνει –κλασικό παράδειγμα οι μικροζυθοποιίες, που εσχάτως επέδειξαν μια νέα δυναμική, και τις οποίες η κυβέρνηση οδηγεί σε ασφυξία.
Δεύτερον, η κυριαρχία του κρατισμού μέσα στο κράτος διαστρέφει τον δημόσιό του χαρακτήρα, μπλοκάρει τη λειτουργία του και εξουδετερώνει τα παραγόμενα αποτελέσματα. Μεταστρέφει την ελληνική πολιτεία, από θεσμική έκφραση των εθνικών μας «κοινών», σε κράτος για τον εαυτό του.
Το αποτέλεσμα είναι να τροφοδοτείται μια αναπόφευκτη κοινωνική δυσαρέσκεια, στην οποία πλειοδοτεί ο νεοφιλελευθερισμός: Δεν είναι μόνον ο «Κούλης», όπως θέλει η κυβερνητική προπαγάνδα· είναι και η τεράστια διάχυση απόψεων τύπου Τζήμερου στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας, κατά πολύ μεγαλύτερη από τα σχεδόν μηδαμινά ποσοστά που αυτός πέτυχε στις εκλογικές αναμετρήσεις στις οποίες συμμετείχε.
Έτσι, το «φιάσκο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ», οι πολιτικές παροξυσμού του κρατισμού, απονομιμοποιούν ακόμα περισσότερο τον θεσμό του κράτους στα μάτια της κοινωνίας, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την ολοκληρωτική του κατεδάφιση. Ιδού ένας ακόμη λόγος για τον οποίο η παραμονή της παρούσας κυβέρνησης στην εξουσία υπονομεύει τη μελλοντική πορεία αυτής της χώρας.

ΠΗΓΗ http://ardin-rixi.gr/archives/198890

TO ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ

Δρομολογήθηκε την Κυριακή η απογύμνωση των Ελλήνων από τα περιουσιακά τους στοιχεία, ενώ συνεχίζεται ο ψυχικός βιασμός τους – όπως περιγράφεται στη Δίκη του Κάφκα, όπου της πλήρους υποταγής προηγείται ο απόλυτος εξευτελισμός του ατόμου.

pap_odo_mnimonio-4

Η αριστερή κυβέρνηση έχει αναδειχθεί στο όπλο αιχμής του πρωτόγνωρου διπλού πειράματος/εγκλήματος που διενεργείται στην Ελλάδα – με το οποίο

(α) αφενός μεν επιβάλλεται πραξικοπηματικά ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός, με την ιδιωτικοποίηση των πάντων – καθώς επίσης με την πλήρη αδιαφορία όσον αφορά το εθνικό σύνταγμα και τη διεθνή νομιμότητα των δανειακών συμβάσεων/μνημονίων

(β) αφετέρου υποδουλώνεται οικονομικά μία χώρα, χωρίς καμία απολύτως αντίσταση εκ μέρους των κατοίκων της – οι οποίοι έχουν προδοθεί βίαια από τις επιλογές τους και έχουν αποπροσανατολισθεί εντελώς, ενώ έχουν πεισθεί πλέον ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, εκτός από το Γολγοθά (μαρτυρική ανάβαση και σταύρωση).

Το πραξικόπημα της αριστεράς είναι επί πλεον μητροκτόνο, επειδή δεν αφορά μόνο την ελληνική αριστερά αλλά, επίσης, την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια – ενώ δεν θα μπορούσε να διενεργηθεί αναίμακτα από κανένα άλλο κόμμα. Ο «άθλος» αυτός έγινε εφικτός, εν πρώτοις με τη δολοφονία της τελευταίας ελπίδας των Ελλήνων από μία κατ’ επίφαση ηθική πολιτική παράταξη. Στη συνέχεια από την ντροπιαστική συνθηκολόγηση της τον περυσινό Ιούλιο – όπου κυριολεκτικά ξεπούλησε την πατρίδα της για τριάντα αργύρια. Για ένα δάνειο της τάξης των 86 δις €, συν τη διατήρηση της στην (τυπική) εξουσία, έναντι του οποίου παραχώρησε το σύνολο της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας της Ελλάδας στις ξένες δυνάμεις κατοχής.

Το κόστος τώρα που θα πληρώσουν οι Έλληνες στα επόμενα χρόνια, εάν παραμείνουν σιωπηλοί όπως τα πρόβατα, θα είναι θηριώδες – τόσο υλικά, όσο και ψυχικά. Ειδικότερα τα εξής:

(α) Όσον αφορά το ψυχικό σκέλος, ο βαρύς εξευτελισμός που θα υποστούν οι Πολίτες φαίνεται ήδη από τον ηθικό βιασμό ενός αριστερού κόμματος εκ μέρους της Τρόικας, το οποίο καταναγκάζεται βίαια να ψηφίζει άκρως νεοφιλελεύθερα μνημόνια, εντελώς αντίθετα με την ιδεολογία του – καθώς επίσης να εγκαινιάζει έναν αμερικανικό αγωγό λίγο πριν την επίσκεψη του Ρώσου προέδρου, παρά το ότι θα μπορούσε να αποτελεί μία εναλλακτική δυνατότητα για τη χώρα ή να ζητάει την επιστροφή του ΕΚΑΣ από τους συνταξιούχους!

Πρόκειται για κάτι που δεν θα μπορούσαν ποτέ να φαντασθούν οι Έλληνες, ούτε να ονειρευτούν στους χειρότερους εφιάλτες τους – αφού ο διεθνής διασυρμός και οι προσβολές των δανειστών που θα βιώσουν στο μέλλον θα είναι τέτοιου μεγέθους, που μόνο με τα πιο σκοτεινά χρόνια της τουρκοκρατίας θα μπορούσε να συγκριθεί.

(β) Όσον αφορά το υλικό σκέλος, αρκεί να αναφέρει κανείς τις σχεδόν 7.500 σελίδες του πολυνομοσχεδίου με εκατοντάδες νέους φόρους και με επιβαρύνσεις που θα κληθεί να ψηφίσει η Βουλή, γεγονός που αποτελεί έναν βιασμό του Συντάγματος, του Κράτους Δικαίου και της Δημοκρατίας χωρίς κανένα ιστορικό προηγούμενο, για να κατανοήσει το έγκλημα που θα συντελεσθεί την Κυριακή 22.05.16 – έτσι ώστε να επισφραγιστεί η κατοχή της χώρας από το γερμανικό Euro Group στις 24.05.16, για να κλείσει η αξιολόγηση και να ληφθεί η δόση!

Το πολυνομοσχέδιο αυτό συμπεριλαμβάνει αυξήσεις στα αυτοκίνητα, στα τσιγάρα, στη μπύρα, στον καφέ στο ΦΠΑ και σε ότι άλλο έχει μία έστω υποτυπώδη αξία, τέλη στη συνδρομητική τηλεόραση και στη σταθερή τηλεφωνία, αυξήσεις στον ΕΝΦΙΑ (μεγάλες σε όσους έχουν ακίνητη περιουσία άνω των 200.000 € ενώ θα υπαχθούν και τα αγροτεμάχια), καθώς επίσης, το χειρότερο, τη σύσταση του Υπερταμείου – μέσω του οποίου θα κατασχεθεί και θα πλειστηριασθεί ολόκληρη η δημόσια και ιδιωτική περιουσία της πατρίδας μας, για να εξυπηρετείται το χρέος.

Οι θυγατρικές του συγκεκριμένου Υπερταμείου (Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας ΑΕ) θα είναι τέσσερις: Το ΤΑΙΠΕΔ (ταμείο αποκρατικοποιήσεων), το ΤΧΣ (οι μετοχές των τραπεζών), η ΕΤΑΔ (εταιρία ακινήτων του δημοσίου) και η ΕΔΗΣ (υπό σύσταση εταιρία δημοσίων συμμετοχών, στην οποία θα περιέλθουν οι συμμετοχές κρατικών επιχειρήσεων και πιθανότατα τα δικαιώματα εξόρυξης υδρογονανθράκων).

Στα πλαίσια αυτά, το να αναφέρεται κανείς ακόμη στη δυνατότητα εκπόνησης ενός εθνικού σχεδίου ανάπτυξης, όταν δεν θα ανήκει τίποτα πια στην Ελλάδα (οπότε δεν θα μπορεί να χαρακτηρισθεί ως κράτος, αλλά ως μία γεωγραφική περιοχή), είναι εντελώς εκτός τόπου και χρόνου, εάν όχι πλήρης ανοησία – αφού είναι προφανώς αδύνατος ο σχεδιασμός χωρίς ιδιοκτησία, χωρίς οικονομικά μέσα, καθώς επίσης χωρίς τίποτα απολύτως από τα υπόλοιπα που απαιτούνται για την εφαρμογή του (αισιοδοξία κοκ.).

Ανάπτυξη βέβαια θα υπάρξει, μετά τη θεσμοθέτηση της υφαρπαγής των περιουσιακών στοιχείων της χώρας – αλλά όχι για τους Έλληνες, οι οποίοι απλά θα δουλεύουν σαν σκλάβοι των δυνάμεων κατοχής στο ίδιο τους το κράτος, με μισθούς πείνας, καθώς επίσης με ένα υποτυπώδες κοινωνικό σύστημα.

Ολοκληρώνοντας, στο ίδιο νομοσχέδιο θα υπάρχει ο μηχανισμός προσαρμογής (κόφτης), μέσω του οποίου θα μειώνονται αυτόματα οι μισθοί και οι συντάξεις όταν δεν θα επιτυγχάνονται οι στόχοι, χωρίς να χρειάζεται να ψηφίζεται τίποτα από τη Βουλή – οπότε ουσιαστικά καταργείται εντελώς η Δημοκρατία.

Ως εκ τούτου, δεν είναι υπερβολική η αναφορά στη διεξαγωγή ενός πειράματος επιβολής του μελανού ολοκληρωτισμού στην Ελλάδα, αφού έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός τέτοιου: κυρίως την υλική απογύμνωση των Ελλήνων από τα περιουσιακά τους στοιχεία, καθώς επίσης το θηριώδη ψυχικό βιασμό τους, έτσι ακριβώς όπως περιγράφεται στη Δίκη του Κάφκα – όπου της πλήρους υποταγής προηγείται η αδυναμία κατανόησης των μαρτυρίων που υποβάλλεται το άτομο και ο απόλυτος εξευτελισμός του.

ΠΗΓΗ http://www.analyst.gr/2016/05/19/to-aristero-praxikopima/

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Εμείς που υπογράφουμε αυτή τη διακήρυξη δηλώνουμε την υποστήριξή μας σε μία νέα κίνηση στον χώρο των εκπαιδευτικών που θα παρεμβαίνει συνδικαλιστικά και όχι μόνο. Θεωρούμε ότι η πρωτοβουλία αυτή είναι επιβεβλημένη και αποτελεί επιτακτική ανάγκη να γίνει σήμερα για τους εξής λόγους:

1) διότι υπάρχει τεράστιο κενό εκπροσώπησης (και όχι μόνο στους εκπαιδευτικούς) των συναδέλφων που θέτουν την πατρίδα και τον λαό πάνω από τα κλαδικά και συντεχνιακά συμφέροντα. Κι αυτό παρόλο που είναι πια φανερή σε όλους η μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία της Δύσης και των πολυεθνικών και σε χώρα περιορισμένης κυριαρχίας έναντι των νεοθωμανών της Άγκυρας. Το κενό πατριωτικής εκπροσώπησης όμως θα καλυφθεί υποχρεωτικά κι αλίμονο αν αφεθεί σε δυνάμεις εθνικιστικές και μισαλλόδοξες, φανερά ή συγκαλυμμένα φασιστικές, που εκμεταλλεύονται την δίκαιη αγανάκτηση των λαϊκών στρωμάτων.

2) διότι η ελληνική εκπαίδευση δεν μπορεί να βελτιωθεί χωρίς την συμβολή των ίδιων των εκπαιδευτικών που γνωρίζουν τις παθολογίες της από πρώτο χέρι: την απαξίωση της γνώσης, την σταδιακή καταστροφή του εκπαιδευτικού κλίματος, την απουσία συλλογικού οράματος, την υποκρισία της όποιας αξιολόγησης, την βαθμιαία πτώση του μορφωτικού επιπέδου, την ολοένα και καθολικότερη υπαγωγή της σχολικής ζωής στις προτεραιότητες του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου (μέσα από σεμινάρια, «επιμορφώσεις», βιβλία, εκδηλώσεις κτλ), που συστηματικά προωθούν το φτηνό και υποβαθμισμένο «σχολείο της αμάθειας».

3) διότι οι κομματικές παρατάξεις στηρίζουν ή ανέχονται την εγκατάλειψη του θεμελιώδους σκοπού του δημόσιου σχολείου που είναι η μετάδοση γνώσεων και η διαπαιδαγώγηση των νέων με βάση αξίες και πρότυπα, όπως αυτών της ελληνικής παράδοσης: του σοφού, του αγίου και του ήρωα, της καλαισθησίας, της υπευθυνότητας, του σεβασμού απέναντι στους μεγαλύτερους, απέναντι στη φύση, την γλώσσα και τον πολιτισμό. Πρότυπα και αξίες που εμπεριέχουν και τον σεβασμό της «διαφορετικότητας», της ετερότητας, με τον οποίο μας έχουν βομβαρδίσει για να αποκρύψουν υποκριτικά την περιφρόνηση και απαξίωση του σεβασμού της ταυτότητας (εθνικής, θρησκευτικής, γλωσσικής, πολιτισμικής) του ελληνικού λαού. Η συνενοχή των κομματικών παρατάξεων στην απαξίωση και υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου, όταν στηρίζουν όλες τις δήθεν «εκσυγχρονιστικές επιλογές», οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη απαξίωση και υποβάθμιση τον ίδιο τον εκπαιδευτικό. Αν αντίθετα η γνώση και η καλλιέργεια ήθους ανακτήσουν τη θέση που τους αρμόζει στην κλίμακα αξιών μας, τότε θα υπάρξει και πραγματική αναβάθμιση του Δασκάλου.

Η κίνησή μας είναι ανεξάρτητη επειδή δεν δέχεται «γραμμή» από κανέναν κομματικό φορέα, είναι όμως ανοιχτή σε κάθε συνάδελφο που αποδέχεται τις αρχές της, ανεξάρτητα από το τι ψηφίζει στις εθνικές εκλογές ή πού ανήκε έως τώρα. Ούτε απευθύνεται «προνομιακά» στους «απογοητευμένους» συγκεκριμένου κόμματος ή ιδεολογίας. Είμαστε όλοι εργαζόμενοι και δεν πιστεύουμε στους παλιούς μεταξύ μας διαχωρισμούς, «αριστεράς», «δεξιάς», «συντήρησης» και «προόδου», που είναι προ πολλού ξεπερασμένοι. Αν για δεκαετίες η χώρα υπέφερε από την ξενόδουλη μετεμφυλιακή «εθνικοφροσύνη», σήμερα μία αριστερή κυβέρνηση εφαρμόζει το σκληρότερο μνημόνιο και λαμβάνει αντιλαϊκά μέτρα ενώ τον έλεγχο των κέντρων παιδείας κατέχει σχεδόν αποκλειστικά η πάλαι ποτέ «προοδευτική» διανόηση. ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησαν με τη σειρά και οδήγησαν σε ακόμη μεγαλύτερη εξάρτηση και κοινωνική ανισότητα, περιβαλλοντική και πολιτισμική υποβάθμιση ενώ με την πολιτική τους επώασαν και ανέχτηκαν το (χρυσό!) αυγό του φιδιού.

Η δημοκρατικότητα του σχήματος αφορά καταρχάς τη λειτουργία του με διαδικασίες βάσης χωρίς να λειτουργεί ως απλός ιμάντας μεταβίβασης της «γραμμής» κάποιας κεντρικής καθοδήγησης. Οφείλουμε επομένως να δηλώσουμε εξαρχής την αταλάντευτη προσήλωσή μας στην δημοκρατία στην πιο ανόθευτη μορφή της, την άμεση δημοκρατία, και πως όχι μόνον δεν αναγνωρίζουμε κανέναν «σωτήρα», κανέναν «ηγέτη», κανέναν «φίρερ», καθώς επίσης και καμία κομματική «αυθεντία», αλλά και πως τους θεωρούμε μέρος του προβλήματος και αντιπάλους μας.

Γιατί όμως αυτή η εμμονή στον πατριωτισμό; Γιατί ο αγώνας για εθνική ανεξαρτησία αποτελεί σήμερα την προϋπόθεση για οποιαδήποτε απελευθερωτική προσπάθεια στην χώρα σε κάθε επίπεδο. Γιατί χωρίς αγάπη, έγνοια, αγωνία και αγώνα για αυτόν τον τόπο και αυτόν τον λαό, χωρίς εθνική συνείδηση δηλαδή, δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε κανένα ζήτημα: πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, περιβαλλοντικό, πολιτισμικό, εκπαιδευτικό. Όλα αυτά εξαρτώνται, ιδίως στην παρούσα φάση, από την δυνατότητα του ελληνικού λαού να διαχειριστεί τις τύχες του. Και επομένως, χωρίς την καλλιέργεια και ανάδειξη των στοιχείων ταυτότητας του ελληνικού λαού, των στοιχείων που συγκροτούν τα επιμέρους άτομα σε εθνικό συλλογικό υποκείμενο, δεν μπορεί να έχουμε την παραμικρή επιτυχία σε κανένα επιμέρους ζήτημα. Ή για να το πούμε αντίστροφα, οποιαδήποτε επιτυχία θα έχει υποχρεωτικά ως υπόβαθρο την αγάπη για τη χώρα, τον λαό και τον πολιτισμό της. Κάθε άλλη πολιτική καταλήγει στην ακόμη μεγαλύτερη υποταγή μας στους δανειστές και την μετατροπή της χώρας σε τουρκικό προτεκτοράτο.

Η κυβέρνηση μπορεί να επιθυμεί να δώσει αυξήσεις στους περισσότερους Δημοσίους Υπαλλήλους, ωστόσο, με την παρέμβαση των δανειστών θα έχουμε μειώσεις τελικά εξαιτίας της αύξησης της φορολογίας και των εισφορών γενικά. Το ίδιο ισχύει και για τις συντάξεις και για μία σειρά άλλα ζητήματα, όπως οι διορισμοί, η Ειδική Αγωγή, το ολοήμερο σχολείο, η επαγγελματική εκπαίδευση με τη διαφορά ότι σε ορισμένα από αυτά συμφωνεί και η ίδια ότι θα πρέπει να συρρικνωθούν ή και να εκλείψουν.

Η κυβέρνηση μπορεί να επιθυμεί να προστατέψει το περιβάλλον. Κι αυτό όμως εξαρτάται από την ικανότητά της να επιβάλει την εθνική περιβαλλοντική νομοθεσία έναντι της απληστίας των ξένων πολυεθνικών που διαφεντεύουν ήδη ή ετοιμάζονται να εξαγοράσουν περιοχές της πατρίδας μας.

Η κυβέρνηση διατείνεται πως στοχεύει στην παραγωγική ανασυγκρότηση και την ίδια στιγμή εξοντώνει κάθε παραγωγική ομάδα και δραστηριότητα. Χωρίς ένα εθνικό σχέδιο στήριξης της πρωτογενούς παραγωγής, χωρίς πατριωτική καταναλωτική συνείδηση («στηρίζω τα ελληνικά προϊόντα»), χωρίς ενίσχυση των νέων επιστημόνων με συγκεκριμένα κίνητρα ώστε να παραμείνουν και να προσφέρουν στη χώρα, η περιβόητη παραγωγική ανασυγκρότηση θα μείνει μόνο μία πινακίδα σε Υπουργείο.

Η κυβέρνηση, τέλος, δηλώνει πως δεν επιθυμούσε τη μετατροπή της χώρας σε κέντρο κράτησης προσφύγων και μεταναστών. Κι όμως υποχρεώνεται εκούσα άκουσα να υποκύψει στους εκβιασμούς, όχι μόνον της ισχυρής Τουρκίας αλλά και θεωρητικά πιο αδύναμων κρατών, όπως η Αλβανία και τα Σκόπια. Και ο κατάλογος των παραδειγμάτων δεν έχει τέλος.

Η συγκεκριμένη κυβέρνηση, όμως, σε μεγάλο βαθμό υπηρετεί ΕΚΟΥΣΙΑ τους δανειστές, τη γερμανική στρατηγική για την Ευρώπη και τις νεοοθωμανικές επιδιώξεις στα ζητήματα εθνικής ταυτότητας και μνήμης. Υπονομεύοντας και αποδομώντας τα στοιχεία της εθνικής ταυτότητας, υπονομεύεται ταυτόχρονα κάθε αντιστασιακή δυνατότητα, κάθε δυνατότητα ανατροπής της παρούσας κατάστασης. Με αποικιοποιημένη σκέψη και αλλοτριωμένη συνείδηση, δεν υπάρχει καμία απελευθερωτική προοπτική. Στην Ιστορία τα καταπιεσμένα έθνη ενέτασσαν πάντοτε τα κοινωνικά αιτήματα στον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία. Γι’ αυτό και η πραγματικά επαναστατική αριστερά πάντοτε ενέπνεε και στήριζε τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα σε όλες τις αποικιοκρατούμενες χώρες στον κόσμο με εμβληματική μορφή τον Τσε Γκεβάρα που διατύπωσε συνθηματικά αυτή τη θέση με το αδιανόητο για την σημερινή αριστερά της ήττας: «Πατρίδα ή θάνατος!». Την κυβέρνηση ωστόσο στηρίζουν σε αυτά τα θέματα και όλα τα κόμματα της υποταγής: ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Ένωση Κεντρώων, αλλά και ορισμένοι «επαναστάτες» που βαυκαλίζονται πως είναι δυνατόν να υπάρξει… αντιπατριωτική επανάσταση στην Ελλάδα βαφτίζοντάς την σε… ιμπεριαλιστική χώρα για να λύσουν την αντίφαση στη θεωρία τους. Και μόνο η σύνθεση της Επιτροπής «εθνικού διαλόγου» για την Παιδεία με πρόεδρο τον εγνωσμένων εθνομηδενιστικών απόψεων, Λιάκο – αλλά και οι απόψεις Μπαλτά και Φίλη για την 25η Μαρτίου, του Φίλη για την ποντιακή γενοκτονία, της Σίας Αναγνωστοπούλου για το Σχέδιο Ανάν για την Κύπρο, ο κατάλογος είναι μακρύς, – αποδεικνύουν ότι ανομολόγητος στόχος τους είναι η εθνική μας συλλογική συνείδηση, η μόνη δυνατή σήμερα να εμπνεύσει έναν μακροχρόνιο και αποτελεσματικό απελευθερωτικό αγώνα. Γι’ αυτό η αντίστασή μας σε αυτό το πεδίο είναι κομβικής σημασίας και όμως αυτό δεν αναδεικνύεται από ΚΑΜΙΑ παράταξη στον χώρο των εκπαιδευτικών! Η αντίστασή μας ή θα είναι εθνική ή δεν θα υπάρξει καθόλου!

Το συνδικαλιστικό κίνημα ενώ απαξιοί να ασχοληθεί με όλα αυτά τα ζητήματα, από τη άλλη αναρωτιέται γιατί υπάρχει τέτοια απαξίωση του συνδικαλισμού. Γιατί δεν γίνονται συνελεύσεις και ο αριθμός των εγγεγραμμένων στα σωματεία μειώνεται διαρκώς. Αρνούνται οι παρατάξεις να παραδεχτούν ότι τα προβλήματα είναι βαθύτερα και σοβαρό μερίδιο ευθύνης έχει και ο συνδικαλισμός που στήριξε όλα τα χρόνια τις κυρίαρχες επιλογές στα ουσιαστικά ζητήματα: την απαξίωση της γνώσης, την περιφρόνηση των θετικών προτύπων και αξιών που συνιστούν το κεντρικό περιεχόμενο μιας Παιδείας άξιας του ονόματός της.

Δεν αρκεί να λέμε ότι θα μας κόψουν τους μισθούς και τις συντάξεις για να σηκωθούν οι εκπαιδευτικοί από τον καναπέ. Χρειάζεται κάτι περισσότερο: πίστη σ’ έναν σκοπό, ένα ιδανικό, που να συνεγείρει, να ενώνει, να συγκινεί. Κι αυτός ο σκοπός σήμερα είναι η υπεράσπιση της χώρας, του λαού, της οικονομίας, του φυσικού περιβάλλοντος, των μνημείων και της Ιστορίας του, του πολιτισμού του. Ο αγώνας σήμερα δεν μπορεί να είναι ούτε «κλαδικός», ούτε βέβαια «συντεχνιακός». Είναι στην κυριολεξία: υπέρ πάντων!

Οι εκπαιδευτικοί έχουμε μία μεγάλη ευθύνη έναντι της χώρας και του ελληνικού λαού γιατί έχουμε αναλάβει να μορφώσουμε και να διαπαιδαγωγήσουμε τη νέα γενιά. Στο χέρι μας είναι να συμβάλουμε στη διαμόρφωση πολιτών με δημοκρατική πατριωτική αγωνιστική συνείδηση, ανθρώπων υπεύθυνων και περήφανων για την καταγωγή και τον πολιτισμό τους, που θα αγωνιστούν για ελευθερία και δικαιοσύνη αναδεικνύοντας ως πρότυπο την αντιστασιακή παράδοση σ’ αυτόν τον τόπο και γι’ αυτόν τον λαό, που θα αγαπούν, θα αναδεικνύουν και θα προστατεύουν το περιβάλλον, τα μνημεία και τον πολιτισμό μας. Διαφορετικά, μπορούμε να υπακούσουμε στα κελεύσματα της εξουσίας, του Φίλη, του Λιάκου, της Αναγνωστοπούλου, της Ρεπούση και όλης της εθνομηδενιστικής μας διανόησης συμμαχώντας μαζί τους στην αποδόμηση των στοιχείων της εθνικής μας ταυτότητας, στην απαξίωση της εθνικής μνήμης, στον ευτελισμό της ελληνικής γλώσσας, στον εξοβελισμό από την Εκπαίδευση της λαϊκής θρησκευτικότητας, της ορθόδοξης παράδοσης. Καλούμαστε σήμερα, τώρα, να αποφασίσουμε εάν θα είμαστε το πρόβλημα ή εάν θα αποτελέσουμε τη λύση του. Έτσι θα απαντήσουμε πειστικά και σε όσους σήμερα (κυρίως από τα ΜΜΕ) συκοφαντούν συστηματικά και στοχοποιούν τους Δημοσίους Υπαλλήλους και ειδικά τους εκπαιδευτικούς: ως υπαίτιους όλων των δεινών και «χαϊδεμένα παιδιά» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Οι καιροί ου μενετοί.

Μάης 2016

Ακολουθούν οι πρώτες υπογραφές (με τη χρονική σειρά που υπέγραψαν)

Τάσος Χατζηαναστασίου, Δρ Ιστορίας, φιλόλογος, 1ο ΕΠΑΛ Ναυπλίου, αντιπρόεδρος ΕΛΜΕ Αργολίδας
Κώστας Καραΐσκος, μαθηματικός, 1ο ΓΕΛ Κομοτηνής
Γιάννης Δαράκης, Εσπερινό ΕΠΑΛ Πλατανιά Χανίων
Παναγιώτης Καρακολίδης φιλόλογος, 2ο ΓΕΛ Κομοτηνής
Μαίρη Κοκκίνου, Νηπιαγωγείο Νέας Κίου
Παναγιώτης Κόρπας Οικονομολόγος, ΓΕΛ Μαγούλας Αττικής
Γιώργος Τασιόπουλος, αιρετός ΠΥΣΠΕ Δυτ. Αττικής, 1ο Δημ. Άνω Λιοσίων
Δημήτρης Μπαλτάς, φιλόλογος, Α΄Αρσάκειο ΓΕΛ Ψυχικού
Δημήτριος Ντούβαλης, 1ο Δημ. Σχολείο Οβρυάς Πάτρας
Δημήτρης Αλέστας, καθηγητής Πληροφορικής, 3ο ΓΕΛ Νεάπολης Θεσσαλονίκης
Αλέξανδρος Κόεβ, Βιολόγος, ΓΕΛ Σουφλίου
Σπύρος Βαζούρας, μέλος ΔΣ Σύλλογου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Λιβαδειάς – Βοιωτίας
Χρήστος Δάτσικας, εκπαιδευτικός Μέσης Εκπαίδευσης
Περαχωρίτη Μαρία, δασκάλα, 7ο Δημ. Σχολείο Δάφνης
Κλειώ Καραγιαννοπούλου, Μ.Α., φιλόλογος, 4ο ΓΕΛ Αγίας Παρασκευής
Πέτρος Κεχαγιόγλου Γυμνάσιο Γουμένισσας Κιλκίς
Μαριάννα Δεσύπρη, Αγγλικής Φιλολογίας, ΓΕΛ Λεοντείου Πατησίων
Παρασκευή Καλαϊτζίδου, φιλόλογος, ΓΕΛ Αστακού Αιτωλοακαρνανίας
Χρήστος Δαμιανίδης, Γυμναστής, πρόεδρος ΔΣ ΕΛΜΕ Βοιωτίας
Μανώλης Μυσιρλάκης, ΤΕ1, Ηλεκτρονικός, Εσπερινό ΕΠΑΛ Χανίων
Κατερίνα Κυριάκη, φιλόλογος, Γυμνάσιο Ασκληπιείου Αργολίδας
Χρήστος Νικολόπουλος, αναπληρωτής δάσκαλος στο Δημ. Σχολείο Κουβαρά Αττικής
Κώστας Μαυρίδης, καθηγητής ξένων γλωσσών, Θεσσαλονίκη
Έφη Καραπούλη, 2ο Γυμνάσιο Κομοτηνής
Αλέξανδρος Νικολαΐδης, ΠΕ12, Θεσσαλονίκη
Κυριάκος Γεωργιάδης, φιλόλογος,Σέρρες
Ευγενία Γραικού, εκπαιδευτικός, Θεσσαλονίκη
Καπαγερίδης Χρήστος, δάσκαλος, Msc Λαογραφίας, 11ο Δ.Σ. Πειραιά
Φρουζάκης Δαυΐδ , Μαθηματικός – 2ο Γενικό Λύκειο Νεάπολης Θεσσαλονίκης
Μουστάκας Πέτρος εκπαιδευτικός ΠΕ01 26ο Γενικό Λύκειο Αθηνών (Μαράσλειο)
Λία Μήλιου, φιλόλογος
Κουγιουμτζόγλου Δημήτριος, M.A. Αρχαιολογίας, φιλόλογος, 5ο ΓΕΛ Καβάλας
Μοράτος Ανδρέας, φιλόλογος Γυμνασίου Ξηροκαμπίου Λακωνίας
Νεκτάριος Δαπέργολας, Δρ Ιστορίας, 2ο ΕΠΑΛ Κομοτηνής, Πρ. Πρόεδρος ΕΛΜΕ Ροδόπης, Αιρετός στο ΠΥΣΔΕ Ροδόπης
Καϊμασίδης Χαράλαμπος Φιλόλογος 2ο ΓΕΛ Νεάπολης Θεσσαλονίκης
Νικόλ Δαπόλλα φιλόλογος( Ελληνικής και Ρωσικής)
Ξένης Απόστολος Φυσικής Αγωγής 5o ΓΕΛ Καβάλας
Χαρά Νικοπούλου, Δασκάλα στο Δημοτικό σχολείο Αράτου Νομού Ροδόπης
Φώτης Ε. Αλεξάκος – ΚΕΠΛΗΝΕΤ Καρδίτσας
Παναγιώτης Λαφαζάνης Γεωλόγος 6ο Γυμνάσιο Καρδίτσας
Γιώργος Τσιτσιμπής μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Π.Ε. Καρδίτσας, 10ο Δημοτικό
Μπινιάρης Ευάγγελος, Δάσκαλος, 1ο Δημοτικό Σχολείο Κηφισιάς
Μαρία Τζίμου, καθηγήτρια Γερμανικής Φιλολογίας, Δημ. Σχολείο Νεοχωρίου Σερρών
Θειακούλης Παναγιώτης, πληροφορικής, 2ο Γυμνάσιο Ορχομενού Βοιωτίας, Οργανωτικός Γραμματέας ΕΛΜΕ Βοιωτίας
Σίντος Γιώργος, φιλόλογος, ΓΕΛ Ορχομενού Βοιωτίας
Αγγελέτος Παναγιώτης, φυσικής αγωγής, ΓΕΛ Άσπρων Σπιτιών Βοιωτίας
Σταυρόπουλος Βασίλης, θεολόγος, Γυμνάσιο Διστόμου Βοιωτία
Νικολέττα Ρουσσιά, μαθηματικός ειδικής αγωγής, αναπληρώτρια, Γυμνάσιο Γαράζου Ρεθύμνου
Νίκη Σεϊρλή, ΠΕ19 Λάρισα.

Όσοι-ες εκπαιδευτικοί θέλουν να υπογράψουν το κείμενο να προσθέσουν όνομα και ιδιότητα στα σχόλια στην ΠΗΓΗ http://ardin-rixi.gr/archives/198774.

ΑΠΟ ΤΟ «ΚΑΝΤΗΛΑΚΙ» ΣΤΗΝ ΕΣΤΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

κατάλογος

Του Γιώργου Καραμπελιά από την Ρήξη φ. 123

Κλείσαμε έξι χρόνια μνημονίων και είναι πλέον προφανές πως, με τη προεξάρχουσα συμβολή της αριστεράς, έχουμε εισέλθει σε μια νέα ιστορική περίοδο κατά την οποία το ελληνικό κράτος έχει μεταβληθεί σε ανοικτή ημιαποικία, ο δε ελληνικός λαός υποβαθμίζεται, σε μακροπρόθεσμη βάση, σε λαό περιορισμένης κυριαρχίας, τόσο έναντι των δυτικών νεοαποικιοκρατών όσο και της νεοθωμανικής Τουρκίας…
Η συντριπτική ήττα των «αντιμνημονιακών δυνάμεων» με την ανάδειξη στην εξουσία ενός κόμματος-μαϊμού, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, και ενός κόμματος-καραγκιόζη, όπως οι ΑΝΕΛ, καταδεικνύει δυστυχώς όχι μόνο την αποσάθρωση των οικονομικών δομών και των ελίτ αλλά και του λαϊκού σώματος. Ένα σώμα ανίκανο να αντιδράσει αποτελεσματικά και τελεσφόρα σε αυτές τις εξελίξεις, που δείχνει να αποδέχεται, έστω και με βαριά καρδιά, αυτή τη νέα πραγματικότητα της προτεκτοροποίησης της χώρας – εξ ου και η σιγή νεκροταφείου που βασιλεύει, παρά την υπογραφή του πλέον προδοτικού μακροπρόθεσμου μνημονίου.
Όσα διαδραματίστηκαν από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο του 2015, και εν συνεχεία γύρω από το προσφυγικό, εξηγούν τη καταθλιπτική σιγή του σήμερα.
Τωόντι, το ψευδεπίγραφο ΟΧΙ του δημοψηφίσματος –που δήθεν «πρόδωσε» ο Τσίπρας–, ενώ προβάλλεται ως πράξη αντίστασης, στην πραγματικότητα είναι αυτό που επισφράγισε την αποδοχή των μνημονίων… Το ΟΧΙ υπήρξε ένα ΟΧΙ-υπεκφυγή – ώστε να «τσιμεντώσουν» το ΝΑΙ του Τσίπρα! Εξάλλου ήταν εξ αρχής ψευδεπίγραφο μια και καλούσε σε μια αυτονόητη καταψήφιση – γιατί ποιος επιθυμούσε την ψήφιση των μέτρων; Δεν οδηγούσε όμως και σε έξοδο από την ευρωζώνη, αλλά αντίθετα σε… αποδοχή των μνημονίων.
Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΟΧΙ, μαζί με κείνους του ΝΑΙ, συνέπασχε με τον «άξιο» πρωθυπουργό στις 17 ώρες της «σκληρής» διαπραγμάτευσής του και ανακουφίστηκαν βαθύτατα όταν «τελικά» εκάμφθη(!). Γι’ αυτό εξάλλου και τον Σεπτέμβριο ξαναψήφισαν τους ίδιους απατεώνες και άφησαν τη Ζωή και τον Λαφαζάνη εκτός Βουλής. Οι Έλληνες δέχτηκαν να εκπροσωπούνται από ένα κακέκτυπο του Ανδρέα και από μια φιγούρα επιθεώρησης της συμφοράς όπως ο Καμμένος, όχι διότι δεν γνωρίζουν το ποιόν τους αλλά διότι μια χώρα-παράσιτο, και ένας λαός εθισμένος στην παρασιτική ευημερία δεν μπόρεσαν να αντισταθούν περισσότερο. Ο ελληνικός λαός όντως αντιστάθηκε –κάποτε ηρωικά και απελπισμένα, επί πέντε χρόνια, παγιδευμένος όμως ιδεολογικά στον κόσμο που ήθελε να ανατρέψει!
Γι’ αυτό και στο τέλος δέχτηκε έναν συνθηκολόγο Αλέξη ως πρόσχημα για τη δική του συνθηκολόγηση. Γι’ αυτό και το δημοψήφισμα σηματοδότησε το τέλος του αντιμνημονιακού κινήματος, και όχι το απόγειό του!
Το ίδιο συνέβη, τηρουμένων των αναλογιών, με το προσφυγικό. Αντί οι «αντιμνημονιακοί» να αποδεχτούν πως αποτέλεσε ένα εγχείρημα γερμανοτουρκικής κοπής, ένα ακόμα βήμα για τη μεταβολή της χώρας μας σε έναν πολυπολιτισμικό χυλό χωρίς ταυτότητα, που διαφεντεύεται πλέον ανοικτά από το ΝΑΤΟ, προτάσσουν τα «ανθρωπιστικά» ανακλαστικά των Ελλήνων.
Όμως, ο αυτονόητος ανθρωπισμός σε ατομικό επίπεδο δεν μπορεί να κρύψει το σοβαρότατο πλήγμα που υπέστη η χώρα στο συλλογικό εθνικό επίπεδο – αυτός ο «ανθρωπισμός» κρύβει συχνά παραίτηση από την εθνική κυριαρχία, τα σύνορα, την υπεράσπισή τους. Όλα τα προηγούμενα χρόνια δε έχουν προετοιμαστεί για κάτι τέτοιο, με την εγκατάλειψη της Κύπρου, την αποδοχή του γκριζαρίσματος του Αιγαίου, τη συκοφάντηση της στρατιωτικής θητείας κ.λπ.
Όπως δεν είμαστε διατεθειμένοι να χαϊδεύουμε τα αυτιά των ανίκανων και αυτιστικών «ελίτ» της χώρας, έτσι δεν σκοπεύουμε να βγάλουμε λάδι τον εαυτό μας ή το λαϊκό σώμα. Η παρακμή είναι καθολική και μόνον όποιος την έχει συνειδητοποιήσει πάνω στο ίδιο το πετσί του, στις ίδιες τις συμπεριφορές του, μπορεί και να βαδίσει ενάντιά της. Δεν αρκεί να επισημαίνουμε την ευθύνη των πολιτικών και πνευματικών ηγεσιών αλλά πρέπει να επιχειρήσουμε μια καθολική αυτοκριτική, διότι τις ανεχτήκαμε και, ακόμα χειρότερα, κάποτε τις αναδείξαμε.
Πολλοί, ακόμα και φίλοι, αντιτείνουν πως, «βάζοντας έναν υψηλό πήχη δεν καταφέρατε ποτέ να δημιουργήσετε ένα πολιτικό σχήμα, ικανό να αναδειχθεί μέσα στο πολιτικό γίγνεσθαι. Έτσι και τώρα, αντί να χαϊδέψετε τα αυτιά ενός καταπονημένου λαού, επιλέγετε τον δρόμο της κριτικής στις ίδιες τις λαϊκές αυταπάτες, στο ίδιο το λαϊκό σώμα, προπαντός, της κριτικής στις πολιτικές και πνευματικές ελίτ στο σύνολό τους. Πώς όμως έτσι, θα κατορθώσετε να δημιουργήσετε εκείνη την πολιτική δύναμη που θα βγάλει τη χώρα από την παρακμή;»
Δυστυχώς, η έλλειψη ενός ισχυρού πολιτικού πόλου δεν οφείλεται, πρωταρχικά, στις αδυναμίες μιας ομάδας. Διότι, αν ήταν πράγματι έτσι, τότε ανάλογες προσπάθειες που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια θα είχαν τελεσφορήσει. Κατά συνέπεια, συμβαίνει μάλλον κάτι βαθύτερο. Ο παρασιτικός εκσυγχρονισμός της μεταπολίτευσης δεν αποσυνέθεσε μόνον τις ελίτ αλλά συμπαρέσυρε το ίδιο το λαϊκό σώμα. Γι’ αυτό και δεν μπόρεσε να «σταθεί» κάποια άλλη πολιτική πρόταση, ούτε καν μια συγκροτημένη και ισχυρή εναλλακτική ιδεολογική πρόταση. Το ρεύμα της μεταπολίτευσης,-ιδιαίτερα στην όψιμη παρασιτική της αποχαλίνωση, μετά το 1990-, ο παρασιτικός εξευρωπαϊσμός συμπαρέσυρε στο διάβα του και τον ίδιο το λαό – ακόμα και τους πιο ανθεκτικούς του θεσμούς, όπως την Εκκλησία.
Επομένως, μείναμε μια «ομάδα» και δεν διευρυνθήκαμε ανάλογα οργανωτικά, παρότι η ιδεολογική μας επιρροή ενισχύθηκε, ακριβώς γιατί βρισκόμαστε σε πλήρη αναντιστοιχία με το γενικότερο ρεύμα. Αντίθετα δε, κάθε προσπάθεια «διεύρυνσης» θα σήμαινε την αλλοίωση της ιδεολογικής μας φυσιογνωμίας και κατά συνέπεια την ίδια την αυτοακύρωσή μας. Η συμπόρευσή μας με «ευρύτερες δυνάμεις», την οποία και δοκιμάσαμε αρκετές φορές, οδηγούσε στην εξαφάνισή μας στη χοάνη των μεταπολιτευτικών ιδεολογιών και πρακτικών.
Και αυτό το δοκιμάζαμε στην πράξη και όχι θεωρητικά. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, συνδημιουργήσαμε τους Οικολόγους-Εναλλακτικούς. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Στη συνέχεια, με τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, με τον Οτσαλάν, με το σχέδιο Ανάν, συνεργαστήκαμε με δυνάμεις του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ ή της πατριωτικής Αριστεράς, ακόμα και της «πατριωτικής δεξιάς», όπως ο Λαζαρίδης, της νεο-ορθοδοξίας –όπως ο Ζουράρις ή ο Παπαθεμελής– και κατ’ εξακολούθησιν, με προεξάρχοντα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο Λαφαζάνης, ο Αλαβάνος, ο Γλέζος. – Απορρίψαμε δε την πολλάκις διατυπωθείσα πρόταση του Μανόλη Γλέζου για ένταξη στον ΣΥΡΙΖΑ διότι θα σήμαινε την αυτο-ακύρωσή μας, όπως ακριβώς συνέβη με τον ίδιο. Τέλος, έσχατη απόπειρα –ή μήπως έσχατο λάθος;–, η «Σπίθα», με τον Μίκη Θεοδωράκη, και αντιμνημονιακούς Κατρούγκαλους, Ζουράρηδες, Καζάκηδες.
Σήμερα λοιπόν κλείνει ο κύκλος της μεταπολίτευσης με μια κυριολεκτική εθνική καταστροφή, όπως συνέβη το 1922, το 1949 το 1974 – με μια εθνική καταστροφή κλείνουν οι κύκλοι στην Ελλάδα, μετά το 1922. Σε ακόμα χαμηλότερο σκαλί, διότι η χώρα πνέει κυριολεκτικώς τα λοίσθια. Και, δυστυχώς, στα έξι χρόνια των μνημονίων και του αντιμνημονιακού αγώνα, οι πολιτικές ομαδοποιήσεις και τα κόμματα του χώρου απέτυχαν να διαγνώσουν τη σημασία των γεωπολιτικών μεταβολών τόσο προς μια γερμανική Ευρώπη όσο και την επιστροφή της χώρας υπό το τουρκικό άρμα, ή, στην καλύτερη περίπτωση, κάτω από ένα δυτικό-οθωμανικό condominium. Παράλληλα, αρνήθηκαν να καταδείξουν τη γενικευμένη παρακμή, δημογραφική, οικονομική, πολιτισμική, κοινωνική και παιδευτική, και να ορθώσουν αποτελεσματικά αναχώματα στην αποσύνθεση.
Έτσι, μπαίνουμε γυμνοί, εξασθενημένοι σε μια νέα ιστορική περίοδο, το διακύβευμα της οποίας είναι η ίδια η επιβίωσή μας, η οποία, παραδόξως, διότι φτάσαμε στα έσχατα μιας ιστορικής διαδρομής, απαιτεί μια κυριολεκτική επανάσταση. Πρόκειται για ένα τιτάνιο έργο που προϋποθέτει και όραμα και σχέδιο.
Θέλουμε, λοιπόν, ένα όραμα για τον 21ο αιώνα, που θα στηρίζεται στον «εκσυγχρονισμό της παράδοσής» μας, με υλικά του τον πατριωτισμό, την κοινωνική χειραφέτηση, την ενδογενή ανασυγκρότηση, την οικολογία, την άμεση δημοκρατία και την πολιτιστική αναγέννηση.
Και ενώ αυτό το όραμα γίνεται ήδη αποδεκτό –φραστικά– από την πλειοψηφία του λαϊκού σώματος, από την άλλη πλευρά, ακόμα δεν αναλαμβάνεται ενεργά από αυτή τη λαϊκή πλειοψηφία, ούτε ακόμα από μια ενεργή πολιτική μειοψηφία. Οι περισσότεροι περιμένουν ακόμα κάποιο “θαύμα”, ή κάποιον “σωτήρα”, κάποιον Παΐσιο ή κάποιον Πούτιν, για να τους σώσει. Επομένως, χρειάζεται σχέδιο. Και σήμερα, επειδή δεν υπάρχει πλέον λεωφόρος αυταπατών, ούτε καν στενωπός διαφυγής, μπορούμε απλώς –είναι ήδη τεράστιο– να μετατρέψουμε σε εστία το μικρό «καντηλάκι», που εμείς και άλλοι κρατούσαμε με δυσκολία αναμμένο αυτά τα χρόνια.
Για να μεταβληθεί δε η εστία σε πυρκαγιά, χρειάζεται όχι μόνο η αυτομεταρρύθμιση των υπαρχουσών ελίτ, αλλά κυρίως η έμπρακτη «αυτοκριτική» του ίδιου του λαϊκού σώματος και η ανάδειξη, επιτέλους, νέων ηγεσιών, που θα προέρχονται από τα σπλάχνα του.

Υ.Γ. Παρότι, επανειλημμένα μέχρι σήμερα έχουμε αναφερθεί στον φευδεπίγραφο χαρακτήρα του δημοψηφίσματος, –γι’ αυτό και ως ΑΡΔΗΝ καλούσαμε από την αρχή σε αποχή–, αξίζει να το διευκρινίσουμε και πάλι αναλυτικότερα:

images

Κατ’ αρχάς, το ψευδεπίγραφο του θέματος βρίσκεται στην ίδια την αφετηρία του και τις καταστροφικές συνέπειες που προκλήθηκαν άμα τη εξαγγελία του. Όταν τίθεται ως ερώτημα εάν ΝΑΙ ή ΟΧΙ συμφωνούμε με τις συγκεκριμένες προτάσεις του Γιούνκερ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ήδη τα ζάρια είναι νοθευμένα από τη φύση του ερωτήματος: Προφανώς, λοιπόν, η πλειοψηφία του ελληνικού πληθυσμού –τουλάχιστον όσων αποφάσισαν να ψηφίσουν– ένιωθε υποχρέωση να πει ΟΧΙ. Μόνο που αυτό το δημοψήφισμα, στην πραγματικότητα, ενείχε ένα δεύτερο δίλημμα: τι πρόκειται να κάνουμε με την ΕΕ και το Ευρώ; Και αυτό το δίλημμα δίχασε βαθύτατα, και συχνά αναίτια, όλους τους Έλληνες και προετοίμασε –με μαθηματική σχεδόν βεβαιότητα– την “κωλοτούμπα” που ακολούθησε. Διότι, όπως αναμενόταν, η κήρυξή του οδήγησε στο κλείσιμο των Τραπεζών και στα κάπιταλ κοντρόλς και προϊδέασε τους Έλληνες για όσα ακολούθησαν.

Ακριβώς, λοιπόν, επειδή το ίδιο το ερώτημα ήταν ψευδεπίγραφο οδήγησε ένα σημαντικό ποσοστό Ελλήνων να ψηφίσουν ΝΑΙ, μπροστά στον κίνδυνο εξόδου από την ευρωζώνη. Διότι η πλειοψηφία του 38%, του ΝΑΙ προφανώς δεν επικροτούσε το σχέδιο Γιούνκερ ούτε ήθελε την εφαρμογή του νέου μνημονίου που ο ΣΥΡΙΖΑ έφερνε. Αλλά και η πλειοψηφία όσων ψήφισαν ΟΧΙ δεν επιθυμούσαν την έξοδο από την Ευρωζώνη, ενώ προφανώς τρομοκρατήθηκαν μετά τους κεφαλαιακούς ελέγχους στις Τράπεζες. Έτσι, μέσω του δημοψηφίσματος, είχαν προετοιμαστεί ιδεολογικά και ψυχολογικά να αποδεχτούν την «τούμπα» του Τσίπρα, δεδομένου ότι το δίλημμα, στις “17 ώρες” των Βρυξελλών, είχε μετατεθεί σε «παραμονή ή όχι στην Ευρωζώνη». Έτσι, μέσα από μια κορύφωση του αντιμνημονιακού αισθήματος, που ενορχηστρώθηκε σε ψευδεπίγραφη βάση, καταλήξαμε ανεπαισθήτως και ασυναισθήτως στον ενταφιασμό του αντιμνημονιακού κινήματος.

Επιπλέον, οι συνθήκες της οιονεί εμφύλιας σύρραξης που προκλήθηκε από τη σύγκρουση μεταξύ του ΝΑΙ και του ΟΧΙ είχαν ως αποτέλεσμα τη… διατήρηση του Τσίπρα στην εξουσία και την επανεκλογή του. Καθόσον μετέβαλε αυτό το 62% του ΟΧΙ σε εκλογική του βαση/αφετηρία, η οποία και του επέτρεψε να αποπειραθεί νέες εκλογές και να τις κερδίσει, παρά τις δυσθεώρητες καταστροφές που είχε ήδη προκαλέσει! Το δημοψήφισμα αποτέλεσε το colpo grosso του Τσίπρα και της παρέας του για να εκβιάσουν τον μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ –με την εκπαραθύρωση των αντιφρονούντων–, καθώς και προπαντός τον ελληνικό λαό ώστε να αποδεχτεί τη μνημονιακή του μετάλλαξη. Και πέτυχε σε όλα τα ταμπλό, κατόρθωσε δε να κάμψει οριστικά το αντιμνημονιακό κίνημα, και να δημιουργήσει αισθήματα κυνισμού, απογοήτευσης και κατάθλιψης στο λαϊκό σώμα, απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορεί να συνεχίζει στη μνημονιακή καταστροφή.

Το γεγονός πως όχι μόνο ήταν ψευδεπίγραφο το δημοψήφισμα αλλά προκάλεσε και ένα κυριολεκτικό «τσουνάμι» αρνητικών παρενεργειών, ενώ αποκάλυψε και την εξάντληση του αντιμνημονιακού χώρου, καταδείχθηκε περίτρανα και από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015. Το γεγονός πως η ΛΑΕ, παρά τη συμπόρευση των Λαφαζάνη, Ζωής και Γλέζου, καταποντίστηκε δεν αποτελεί πρωταρχικά συνέπεια του ξύλινου λόγου τους, αλλά κατ’ εξοχήν ένδειξη της αποσύνθεσης του αντιμνημονιακού χώρου. Η εξαφάνιση της εσωκομματικής αντιπολίτευσης από τη Βουλή επισφράγησε την κυριαρχία της ομάδας του Τσίπρα, Και θεωρώ απαράδεκτο το γεγονός ότι δυνάμεις που μέχρι το δημοψήφισμα βρίσκονταν στον ΣΥΡΙΖΑ ή τον υποστήριζαν, για να αποστασιοποιηθούν στη συνέχεια, δεν στήριξαν, με όλες τις επιφυλάξεις που μπορούσαν να έχουν, τη ΛΑΕ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Όντως, η παρουσία της στη Βουλή θα έθετε κάποιους φραγμούς στην ανοικτή και κυνική μνημονιακή εξαχρείωση των συριζαίων βουλευτών την οποία παρακολουθούμε αυτή την περίοδο. Ακόμα και εμείς του Άρδην, παρ’ ότι σφόδρα αντιπολιτευόμενοι την ΛΑΕ, υποστηρίζαμε πως, εκτός από την Αποχή, θα μπορούσε κανείς να στηρίξει τη ΛΑΕ στις εκλογές, ως αντίβαρο στον ΣΥΡΙΖΑ, προπαντός, μάλιστα, οι εκ του ΣΥΡΙΖΑ προερχόμενοι.

Επανέρχομαι, λοιπόν, σε αυτό το ζήτημα και διά μακρών, διότι κατανοώ πως είναι δύσκολο για έναν άνθρωπο ή μία ομάδα να αποδεχτεί πως εξαπατήθηκε και ακόμα περισσότερο πως είναι ανάγκη να πραγματοποιήσει μια οδυνηρή αυτοκριτική. Καθότι η κριτική στο colpo grossso του δημοψηφίσματος σηματοδοτεί για μας τη θετική υπέρβαση της αντιμνημονιακής φάσης προς μια περίοδο ριζικής και καθολικής αντίστασης. Εξ ου και η εμμονή μας.

Το να μη ομολογεί κάποιος αυτές τις πραγματικότητες είναι ένα ζήτημα, και εν τέλει συγγνωστό, στα πλαίσια της ανθρώπινης φύσης, εάν τουλάχιστον έχει μπει έμπρακτα σε περίοδο κριτικού αναστοχασμού. Δυστυχώς, όμως, αν κάποιος δεν έχει καν συνείδηση του προβλήματος και εμμένει, σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα μπορεί να απαλλαγεί από το ιδεολογικό corpus της αντιμνημονιακής ρητορείας Κατρούγκαλων και άλλων αθλίων. Γι’ αυτό και αυτή η αυτοκριτική, και από την πλευρά του λαϊκού σώματος, αποτελεί προϋπόθεση για οτιδήποτε δημιουργικό στη συνέχεια.

Όσο τώρα για ένα δεύτερο ζήτημα, εάν δηλαδή η κριτική στο ίδιο το λαϊκό σώμα, στο ίδιο μας το σώμα δηλαδή, αποτελεί ταύτιση με το παγκάλειο, «όλοι μαζί τα φάγαμε»; Προφανώς όχι. Διότι όπως έχουμε τονίσει πολλές φορές, το ψάρι βρωμάει πάντοτε από το κεφάλι. Όμως, όταν έχει προχωρήσει η σήψη, δυστυχώς έχει αρχίσει να βρωμίζει ακόμα και η ουρά. Τα πράγματα είναι απλά και ξεκάθαρα. Αυτοκριτική πρέπει να κάνουμε όλοι, είναι βασική ανθρώπινη λειτουργία, ακόμα και όσοι θεωρούμε πως έχουμε κάνει λιγότερα λάθη, ή φέρουμε μικρότερη ευθύνη για τα περιρρέοντα δεινά.

ΠΗΓΗ http://ardin-rixi.gr/archives/198857

Η ΔΙΑΡΡΟΗ ΤΗΣ GREENPEACE ΤΡΑΥΜΑΤΙΖΕΙ (ΘΑΝΑΣΙΜΑ;) ΤΗΝ ΤΤΙΡ

Του Κώστα Ράπτη από το capital.gr

Το ποιός είχε την πρωτοβουλία της διαρροής, μέσω της Greenpeace, των 248 σελίδων απόρρητων πρακτικών της ευρω-αμερικανικής διαπραγμάτευσης για τη Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων (TTIP), δεν είμαστε ασφαλώς σε θέση να το γνωρίζουμε. Είναι όμως σαφές ποιός υποδέχθηκε την αποκάλυψη, σαν “έτοιμος από καιρό”.

“Δεν μπορεί να υπάρξει συμφωνία χωρίς τη Γαλλία, πόσω μάλλον εναντίον της Γαλλίας”, δήλωσε, την Τρίτη, στον άμεσο απόηχο της διαρροής, ο Γάλλος υφυπουργός Εξωτερικού Εμπορίου, Matthias Fekl, προσθέτοντας ότι η πιθανότερη επιλογή είναι μία διακοπή των διαπραγματεύσεων, δεδομένης “της κατάστασης πνευμάτων στις ΗΠΑ στην παρούσα φάση”.

“Όπως έχουν τα πράγματα, μία συμφωνία τώρα θα ήταν μία κακή συμφωνία”, τόνισε ο Fekl, καταγγέλλοντας μεταξύ άλλων ότι η ΤΤIP θα μπορούσε να “ξηλώσει” τη διεθνή συμφωνία για την κλιματική μεταβολή που επιτεύχθηκε στο Παρίσι στα τέλη του 2015.

Προφανώς, η τοποθέτηση αυτή έρχεται σε αντίθεση με τον διακηρυγμένο στόχο και των δύο πλευρών (όπως αυτός διατυπώθηκε με την ευκαιρία της πρόσφατης “αποχαιρετιστήριας” ευρωπαϊκής περιοδείας Obama) να ολοκληρωθούν οι ευρω-αμερικανικές διαπραγματεύσεις εντός του 2016, ήτοι προτού αποχωρήσει ο τωρινός ένοικος του Λευκού Οίκου, προκειμένου η ΤΤΙΡ να μην πέσει θύμα των καθυστερήσεων που αναπόφευκτα θα επιφέρει η αλλαγή φρουράς στην κορυφή της αμερικανικής εξουσίας.

Όμως, προβληματικό δεν είναι το πολιτικό ημερολόγιο μόνο για τις ΗΠΑ, καθώς η άνοιξη του 2017 θα σημάνει προεδρικές εκλογές στη Γαλλία και το φθινόπωρο του ίδιου έτους ομοσπονδιακές βουλευτικές εκλογές στη Γερμανία.

Εξ ού και το Παρίσι διατυπώνει τις αντιρρήσεις του στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, καθώς ο Francois Hollande εισέρχεται στο τελευταίο δωδεκάμηνο της θητείας του αντιμέτωπος με το κίνημα διαμαρτυρίας που έχει ξεσηκώσει το νομοσχέδιο ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων και αναζητά λαβές για επίδειξη εθνικής υπερηφάνειας και κοινωνικής και περιβαλλοντικής ευαισθησίας.

“Ουδέποτε θα δεχθούμε να αμφισβητηθούν βασικές αρχές για τη γεωργία μας, τον πολιτισμό μας ή την αμοιβαιότητα ως προς την πρόσβαση στις δημόσιες προμήθειες. Ως εκ τούτου, η Γαλλία λέει όχι στην TTIP, καθώς δεν τάσσεται υπέρ του ελεύθερου εμπορίου χωρίς κανόνες”, διακήρυξε, λίγο μετά τον υφυπουργό του, ο αρχηγός του γαλλικού κράτους, επιβεβαιώνοντας όσους υποστήριξαν από την πρώτη στιγμή ότι η διαρροή της Greenpeace θα έχει σοβαρές επιπτώσεις.

Σε διακοπή των διαπραγματεύσεων, βέβαια, δεν είναι πιθανό να προχωρήσει η Κομισιόν, που αρέσκεται να προωθεί με λογική αυτόματου πιλότου ό,τι έχει ήδη δρομολογήσει. Όμως, στο τέλος της διαδικασίας παραμονεύει η έγκριση από 28 κράτη-μέλη και το Ευρωκοινοβούλιο και οι αντιρρήσεις της Γαλλίας δεν είναι κάτι που μπορεί εύκολα να παρακαμφθεί. Ιδίως, αν συνυπολογίσει κανείς ότι και η Γερμανία έχει (με περισσότερο διακριτικό τρόπο) εκφράσει τις επιφυλάξεις της, λ.χ. δια του αντικαγκελαρίου Sigmar Gabriel – πράγμα λογικό, αφού τα ζητήματα της αυτοκινητοβιομηχανίας αποτελούν βασικό σημείο τριβής στην ευρω-αμερικανική διαπραγμάτευση.

Η γαλλική στάση δημιουργεί, ωστόσο, για την Κομισιόν ένα πρόσθετο, δυνάμει μεγαλύτερο πρόβλημα. Οι πρώτες αντιδράσεις των αρμόδιων κοινοτικών αξιωματούχων στις αποκαλύψεις της Greenpeace συνίσταντο στην υποβάθμιση του ζητήματος ως “θύελλας μέσα σε ένα φλιτζάνι”, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά μέσω του μπλογκ της η επίτροπος Εμπορίου Cecilia Malmström. Ωστόσο, οι μύδροι του Hollande βρίσκονται στον αντίποδα των διαβεβαιώσεων της Επιτρόπου ότι η Ε.Ε. δεν θα διακινδυνεύσει την υποβάθμιση του ρυθμιστικού της πλαισίου σε ό,τι αφορά την προστασία των καταναλωτών, την διατροφική ασφάλεια, την προστασία του περιβάλλοντος κτλ.

Επιπλέον, οι δηλώσεις ότι οι 248 σελίδες δεν αντιπροσωπεύουν παρά τις διαπραγματευτικές θέσεις των δύο πλευρών στο πλαίσιο μιας διαδικασίας που απέχει από την ολοκλήρωσή της, αντιφάσκουν προς τις δημόσιες δεσμεύσεις για σύναψη της συμφωνίας εντός του 2016.

Στην πραγματικότητα, η ευρωπαϊκή πλευρά επιδιώκει να επιρρίψει κάθε ανησυχητική για την κοινή γνώμη πρόβλεψη στο αδιάλλακτο αμερικανικό διαπραγματευτικό στυλ – ωστόσο, οι διαρροές φέρνουν στο προσκήνιο πολλά ενοχλητικά ερωτήματα σχετικά με τον δικό της τρόπο λειτουργίας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ευρωπαίος διαπραγματευτής στις συνομιλίες για την TTIP Ignacio Garcia Bercero χρειάστηκε να διαβεβαιώσει ότι δέχεται προτάσεις από κάθε είδους ενδιαφερόμενο (συνδικάτα, περιβαλλοντικές οργανώσεις κτλ.) και όχι μόνο από λομπίστες των μεγάλων επιχειρήσεων, ενώ ο πρώτος αντιπρόεδρος της Κομισιόν, Frans Timmermans, δήλωσε ενώπιον του Ευρωκοινοβουλίου ότι “η διαφάνεια είναι ένα από τα λίγα όπλα μας για να συνδεθούμε με τους όλο και πιο σκεπτικιστές πολίτες”.

Η διαφάνεια, βέβαια, έλειψε κραυγαλέα από την διαπραγμάτευση για την TTIP κατά τα προηγούμενα τρία χρόνια. Για αυτό και οι πολέμιοι της συμφωνίας κάνουν λόγο για την “στρατηγική του Δράκουλα”: το φώς θα σκοτώσει τον βρυκόλακα…

Η παρουσιαζόμενη εμπλοκή ενδέχεται πάντως να έχει αμεσότερες επιπτώσεις, επηρεάζοντας τη δημόσια συζήτηση στη Βρετανία εν όψει του δημοψηφίσματος της 23ης Ιουνίου. Η ενίσχυση της εικόνας της Ε.Ε. ως ενός “οχυρού μυστικότητας” δεν θα οπωσδήποτε αρεστή στους Βρετανούς που κινητοποιούνται από το όραμα της εθνικής κυριαρχίας, ούτε βέβαια οι τροφοδοτούμενες από τη διαρροή της Greenpeace ανησυχίες για την διατροφική ασφάλεια και το βρετανικό εθνικό σύστημα υγείας. Με έναν παράδοξο τρόπο, η πρόσφατη παρέμβαση Obama στα βρετανικά πράγματα κινδυνεύει να μετατραπεί σε μπούμερανγκ: Χωρίς συμμετοχή στην Ε.Ε. η Βρετανία δεν θα έχει δικαίωμα σε μιαν ειδική εμπορική σχέση με τις ΗΠΑ, όπως αυτή που θα προσφέρει η TTIP, προειδοποίησε ο Αμερικανός πρόεδρος. Για τους ευρωσκεπτικιστές Βρετανούς ψηφοφόρους, η ανάγκη αποφυγής της TTIP γίνεται αίφνης άλλο ένα επιχείρημα υπέρ του Brexit.

Παραθέτουμε το Δελτίο Τύπου της Greenpeace

TTIP & CETA: Ώρα να πάρουν ανοιχτή θέση οι Έλληνες και Ελληνίδες βουλευτές
Η Greenpeace καλεί τους Έλληνες και Ελληνίδες βουλευτές και ευρωβουλευτές να πάρουν θέση ενάντια στην TTIP και CETA.

Δύο μέρες μετά τη διαρροή μεγάλου μέρους του κειμένου της TTIP[1], η Greenpeace καλεί τους Έλληνες και Ελληνίδες βουλευτές και ευρωβουλευτές να πάρουν θέση απέναντι στις συμφωνίες TTIP και CETA μέσω ανοιχτής επιστολής[2].

ΠΗΓΗ http://ardin-rixi.gr/archives/198680

CETA Η ΚΡΥΦΗ ΠΑΓΙΔΑ

Θεωρείται πως η ΤΤΙΡ είναι ο Δούρειος Ίππος των Η.Π.Α., με στόχο να επικεντρώσει τις αντιδράσεις των Ευρωπαίων Πολιτών και να μην ψηφιστεί – ενώ οι Γερμανοί ανησυχούν πολύ για τη σύσκεψη της Λέσχης του Διαβόλου στη Δρέσδη

.

Οι αναφορές στη ανίερη, μυστική συμφωνία ΤΤΙΡ που προωθούν οι Η.Π.Α., με στόχο την ενδυνάμωση της θέσης των επιχειρηματικών ομίλων τους απέναντι στα ευρωπαϊκά κράτη, είναι πάρα πολλές – ειδικά λόγω των μεγάλων διαδηλώσεων που έλαβαν χώρα εναντίον της στη Γερμανία. Αυτό που προκάλεσε πάντως τις περισσότερες αντιδράσεις ήταν η μυστικότητα των διαπραγματεύσεων – οι οποίες διενεργούνται πίσω από κλειστές πόρτες, ενώ απαγορεύεται να δοθούν στοιχεία στη δημοσιότητα.

Εν τούτοις, οι Η.Π.Α. δεν φαίνεται να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την ΤΤΙΡ (πηγή) αλλά, αντίθετα, για την πολύ λιγότερο γνωστή ομοειδή της, για την CETA – η οποία αποτελεί επίσης έναν τρόπο υιοθέτησης μίας παράλληλης δικαστικής οδού, η οποία θα δίνει πολύ μεγαλύτερα πλεονεκτήματα στις πολυεθνικές (πηγή).

Η συμφωνία CETA αφορά τον Καναδά και την ΕΕ, ενώ προωθήθηκε έξυπνα στον Καναδά, με την έννοια πως θα ωφελούταν σε πολύ μεγάλο βαθμό από την αύξηση των εξαγωγών του στην Ευρώπη (γράφημα) – μία τεχνική που χρησιμοποιούν οι Η.Π.Α. επίσης στην ΕΕ για την ΤΤΙΡ, για να πείσουν για τα πλεονεκτήματα της.

ΓΡΑΦΗΜΑ-Καναδάς-εξαγωγές-CETA.

Περαιτέρω, φαίνεται πως οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της ΕΕ και του Καναδά, όσον αφορά την CETA έχουν ολοκληρωθεί, χωρίς να είναι γνωστό στους Πολίτες – παρά το ότι προβλέπονται και σε αυτήν ιδιωτικά διαιτητικά δικαστήρια, μέσω των οποίων θα παρακάμπτεται το Ευρωπαϊκό Δίκαιο.

Σε κάθε περίπτωση, όταν επικυρωθεί η CETA, θα έχει τη δυνατότητα κάθε αμερικανικός όμιλος, ο οποίος θα διατηρεί ένα μικρό υποκατάστημα στον Καναδά, να καταθέτει αγωγή εναντίον οποιουδήποτε ευρωπαϊκού κράτους θεωρεί πως βλάπτει τα συμφέροντα του – ενώ η εκδίκαση θα διενεργείται από ένα ιδιωτικό διαιτητικό δικαστήριο.

Φυσικά επίσης κάθε καναδικός, αφού η συμφωνία αφορά τον Καναδά και την ΕΕ. Για παράδειγμα, εάν η εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός», η οποία είναι θυγατρική της καναδικής Eldorado Gold, έχει την άποψη πως η ελληνική κυβέρνηση της προξενεί ζημίες στις Σκουριές με τις αποφάσεις της, τότε θα έχει τη δυνατότητα να την καταγγείλει σε κάποιο ιδιωτικό δικαστήριο – ζητώντας αποζημίωση για διαφυγόντα κέρδη ή για οτιδήποτε άλλο.

Περαιτέρω, εάν η CETA επικυρωθεί, αλλά όχι η ΤΤΙΡ, οι αμερικανικές επιχειρήσεις θα έχουν σχεδόν όλα τα πλεονεκτήματα της ΤΤΙΡ, χωρίς τα μειονεκτήματα της – με την έννοια ότι, θα ανταγωνίζονται μεν τις ευρωπαϊκές εταιρείες στην ΕΕ, μέσω των θυγατρικών τους στον Καναδά, χωρίς όμως να ισχύει το ίδιο στις Η.Π.Α.

Με απλά λόγια, επειδή σχεδόν όλες οι αμερικανικές πολυεθνικές έχουν κάποια θυγατρική στον Καναδά ή μπορούν να ιδρύσουν όταν το κρίνουν σκόπιμο, τότε θα δύνανται να απολαμβάνουν όλα τα προνόμια και τα δικαιώματα που θα τους προσφέρει η CETA στην Ευρώπη – καταθέτοντας αγωγές εναντίον κρατών, δήμων και πόλεων, όταν θεωρούν πως οι αποφάσεις τους τις ζημιώνουν.

Για παράδειγμα, όταν μία εταιρεία όπως η Monsanto δεν μπορεί να προωθήσει την έγκριση ενός γενετικά μεταλλαγμένου προϊόντος της στην Ευρώπη, ή μία άλλη όπως η Kellogg δεν επιτρέπεται να πουλήσει τα δημητριακά της από γενετικά τροποποιημένο καλαμπόκι, τότε θα μπορεί να ζητήσει την υποχρεωτική έγκριση του προϊόντος ή την αποζημίωση της (διαφυγόντα κέρδη) από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, μέσω της θυγατρικής του Καναδά – απευθυνόμενη σε κάποιο ιδιωτικό διαιτητικό δικαστήριο, το οποίο τελικά θα αποφασίσει.

Αντίθετα, η CETA δεν επιτρέπει κάτι αντίστοιχο στις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις, όσον αφορά τις Η.Π.Α. – οπότε εύλογα οι αμερικανοί δεν πιέζουν για την υπογραφή της ΤΤΙΡ συμβιβαζόμενοι με τις απαιτήσεις των Ευρωπαίων, αφού η CETA τους είναι πολύ πιο ωφέλιμη. Ακόμη χειρότερα, τα ιδιωτικά δικαστήρια των επενδυτών θα μπορούσαν να αποφασίσουν πως οι αμερικανικές απόψεις υπερισχύουν των ευρωπαϊκών και καναδικών – ενώ, στις περιπτώσεις που θα υπάρχει σύγκρουση, θα έχουν τη δυνατότητα να επικαλεσθούν τους περιοριστικούς κανόνες της ΤΤΙΡ, παρά το ότι δεν θα έχει υπογραφεί η συμφωνία.

Ως εκ τούτου, η υπογραφή της CETA από την ΕΕ και τον Καναδά χωρίς την ΤΤΙΡ της ΕΕ με τις Η.Π.Α. θα ήταν καταστροφική – γεγονός που επεξηγεί την αγωνία των ευρωπαϊκών πολυεθνικών, όσον αφορά την επίτευξη ή μη της συμφωνίας ΤΤΙΡ. Λογικά λοιπόν θεωρείται πως η ΤΤΙΡ δεν είναι τίποτα άλλο, από ένας Δούρειος Ίππος των Η.Π.Α., με στόχο να επικεντρώσει όλες τις αντιδράσεις των Ευρωπαίων Πολιτών και τελικά να μην ψηφιστεί – όταν στο παρασκήνιο θα υπογράφεται η CETA με τον Καναδά, η οποία θα τους εξασφαλίζει τεράστια πλεονεκτήματα, χωρίς κανένα μειονέκτημα.

Έτσι θα έχουν πετύχει μία διπλή νίκη, ενοχοποιώντας για την αποτυχία υπογραφής της ΤΤΙΡ τους Ευρωπαίους Πολίτες – οι οποίοι θα έχουν αυτοπαγιδευθεί, χωρίς καν να το γνωρίζουν.

Επιμύθιο

Ολοκληρώνοντας, οφείλει να προσθέσει κανείς πως η υποψήφια πρόεδρος των Η.Π.Α. αναφέρθηκε επίσης στις προσπάθειες δημιουργίας ενός Οικονομικού ΝΑΤΟ, με αυτήν ακριβώς την ονομασία – γεγονός που ίσως σημαίνει μεταξύ άλλων πως οι Η.Π.Α. θα επιδιώξουν να επιλύσουν τα τεράστια οικονομικά τους προβλήματα, ληστεύοντας την Ευρώπη, όπως έκαναν τη δεκαετία του 1980 με την Ιαπωνία.

Στα πλαίσια αυτά αρκετοί Γερμανοί, ιδίως οι οπαδοί των θεωριών συνομωσίας, ανησυχούν ιδιαίτερα από τη διεξαγωγή της ετήσιας συνόδου της Λέσχης Bilderberg στη Δρέσδη – πολύ περισσότερο επειδή παραδοσιακά διεξάγεται στις Η.Π.Α. στα έτη των προεδρικών εκλογών και όχι στην Ευρώπη.

Με δεδομένο δε το ότι, τη σύσκεψη της Λέσχης στην Ελλάδα (2009) ακολούθησε η χρεοκοπία της, ενώ την περυσινή στην Αυστρία η άνοδος του ακροδεξιού κόμματος, το μεταναστευτικό και η παραίτηση της κυβέρνησης της, έχουν την άποψη πως αυτή τη φορά έχει τοποθετηθεί στο στόχαστρο η Γερμανία – η οποία προσπαθεί, με τη βοήθεια της κρίσης χρέους, να ανεξαρτητοποιηθεί από την υπερδύναμη, ιδρύοντας το δικό της οικονομικό τέταρτο Ράιχ στην Ευρώπη.

Υπάρχουν λοιπόν πολλές αναφορές στα μεγάλα ΜΜΕ της Γερμανίας για τη Λέσχη του Διαβόλου (πηγή), ενώ θεωρείται πως η Αχίλλειος πτέρνα της χώρας είναι το τραπεζικό της σύστημα – ειδικά η Deutsche Bank, η οποία χαρακτηρίζεται από πολλούς ως η Lehman Brothers της Ευρώπης (πηγή). Ο χαρακτηρισμός αυτός πάντως δεν είναι καθόλου λανθασμένος, αφού η τράπεζα αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα (άρθρο) – τα οποία βέβαια καταφέρνει να καλύπτει μέχρι στιγμής, αλλά όλα τα πράγματα έχουν ημερομηνία λήξης.

ΣυγγραφέαςΆρης Οικονόμου, Senior Analyst (finance & markets)

ΠΗΓΗ http://www.analyst.gr/2016/05/13/ceta-i-krifi-pagida/